Karate ukształtowało się na przełomie XIX i XX wieku na japońskiej wyspie Okinawa pod wpływem chińskich sztuk walk. Określano ten sposób walki jako TO DE czyli „chińskie ręce” ponieważ praktykowano według różnych chińskich szkół i styli. Na przestrzeni lat ówcześni mistrzowie dokonywali konsultacji, analiz i rozwiązań w wyniku czego doszło do usystematyzowania technik walki, strategii oraz metod szkolenia i w ten sposób „narodziło” się okinawskie  karate (w tłumaczeniu oznacza „Puste pięści”)
z takimi szkołami i stylami jak Goju-Ryu, Uechi Ryu, Shorin Ryu.

Następnym etapem rozwoju karate była działalność Gichina Funakoshi , który dokonał „modernizacji” karate tzn. dostosowania karate do nauczania w szkołach oraz jako narodowa dyscyplina sztuk walki zwanych BUDO. Dzięki Funakoshiemu karate stało się znane i było rozpowszechniane w Japonii. Charakterystyka styli Shotokan powoduje chęć rywalizacji wśród uczniów Funakoshiego. On sam nie był jednak zwolennikiem usportowienia karate uważając, że tylko przy pomocy treningu KATA można nauczyć się walczyć. Jednak jego uczniowie opracowali przepisy i zaczęli organizować zawody sportowe. Wygrywał ten, kto trafiał celniej i szybciej zdobywał punkty. Do dzisiaj ten sposób walki określa się jako karate bezkontaktowe.

Człowiekiem, który dokonuje dużej zmiany w rozumieniu karate jest Masutatsu Oyama. Karateka, który trenował koreańskie Taek Kyon, Shotokan i Goju Ryu a następnie postanowił sprawdzić „swoje” karate
w realnych walkach przy użyciu pełnej siły aż do momentu poddania się lub znokautowania przeciwnika. W ten sposób powstało karate zwane pełno kontaktowym. Przez samego Oyamę określane jako jedyne, które uczy prawdziwej i realnej walki. Dokonał syntezy znanego karate ze swoimi doświadczeniami
i założył szkołę karate zwaną KYOKUSHIN. Szkoła stała się bardzo popularna na całym świecie.

Kyokushin uczy tolerancji na ból – ale kontrola umysłu wygrywa. Karate Kyokushin zasłynęło z intensywnej kondycji, ale głębszym celem Masutatsu Oyama nigdy nie było tylko sprawienie, że uczniowie mogli znosić ból – było to trening umysłu, aby zachować spokój pod presją. We wczesnych dojo Kyokushin, kondycja ciała, sparingi pełne kontaktowe i ćwiczenia wytrzymałościowe zmuszały praktykujących do granic możliwości, zmuszając ich do stawienia czoła dyskomfortowi, strachu. Oyama wierzył, że kiedy ciało jest zestresowane, umysł musi przejąć kontrolę, a prawdziwa umiejętność karate pojawia się tylko wtedy, gdy człowiek potrafi jasno myśleć w środku chaosu. Ból nie był celem; był narzędziem służącym do budowania kontroli emocjonalnej, opanowania i ducha walki. Wojownik Kyokushin, który panikuje, traci technikę, ale ten, kto zachowuje spokój, potrafi się dostosować i właśnie dlatego trening Kyokushin łączy trudności fizyczne z dyscypliną psychiczną , która uczy że siła to nie tylko to, ile możesz znieść, ale jak stabilny jest Twój umysł, gdy wszystko boli. Najwyższą formą walki uważał jednak tzw. BUDO KARATE czyli „walkę na śmierć i życie”.